Stel je voor..

Je hebt 1.000 hectare bos. Op een deel leeft een beschermde diersoort. Vanaf het moment dat bescherming ingaat, mag je niet meer ingrijpen. Dus wat doe je? Beschermen of zorg je dat het voor die tijd “net op tijd” verdwijnt?

Het klinkt cynisch maar het is precies wat we terugzien in bepaald klimaatbeleid dat averechts werkt, blijkt uit Lighthouse Reports, vandaag gepubliceerd door NRC. Wat bedoeld was als bosherstel, versnelde juist de ontbossing. Wat er gebeurde:

Bos verdwijnt vóórdat herstel begint;
Biodivers bos wordt vervangen door plantages/ monoculturen: cacao, rubber, palmolie maar ook soja en houtplantages;
Slechts een kwart blijft over voor natuur.

Ondertussen blijven wij in Nederland en Europa, deze producten massaal importeren, aangejaagd door overheidssubsidies (o.a. hout voor energie, soja voor veevoer). De Europese ontbossingswet (EU Deforestation Regulation EUDR) zou dit moeten doorbreken: ontbossing betekent geen toegang tot de EU-markt.

Maar daar wringt het.
De ontbossingswet ligt onder druk door intensieve lobby uit de sectoren die geraakt worden. Vertraging en versoepeling, het klassieke draaiboek zodra regels bijna pijn gaan doen. En toch is de kern niet ingewikkeld.

Voor wie natuur en dieren wil beschermen, is de les verrassend simpel maar vraagt wel om lef: herstel en bescherm bestaande, biodiverse bossen in plaats van ze te vervangen. Geef dieren en ecosystemen de ruimte om te gedijen in plaats van ze te ‘managen’ en in te perken door middel van plantages en monoculturen. En stop met klimaatbeleid dat perverse prikkels creëert en ontbossing juist versnelt met biomassa en beccs.

Echte winst begint zodra we stoppen met ingrijpen waar de natuur het zelf kan en durven kiezen voor het onvoorwaardelijk beschermen van wat er nog is.

Voor meer en reactie